Edvard Hoem er grundig - og diktar litt sjølv, men ikkje utanom det forsvarlege, det som gir liv til stoffet. Men blir ikkje framstillinga for episodisk, for fragmentarisk? Har framstillinga god nok linje? Eg synest at Sigrun Skapgards biografi om Undset var meir stringent, ja.
Sist sett
