Bokelskere.no

Alt er liksom forandra og samstundes er alt ved det gamle, alt er som før og alt er annleis..

...men at Gud finst, nei kom ikkje der, for Gud finst ja, men langt langt borte og heilt heilt nære...

og Johannes snur seg mot Erna og han kan ikkje se henne nokon stad, men han kjenner jo den kalde handa hennar, tenkjer han, og han har jo høyrt røysta hennar, og han har høyrt stega hennar, men han kan ikkje sjå henne, ikkje nokon stad er ho å sjå og Johannes spør om Erna er der og ho svarar ikkje og han knip hardt til rundt handa hennar og han kjenner den kalde handa, kor tynn ho er.

(...) han ser mot sjøhusa og han ser husa og heimane der oppe langsmed vegen og han fylles av slik veldig kjensle for alt dette, for lyngen, for alt saman, alt dette kjenner han, alt dette er hans stad i verda, det er hans, alt saman, bakkane sjøhusa, fjæresteinane, og så får han ei kjensle av at dette skal han aldri sjå att, men det skal bli att i han (...)