Like lite som Lars Saabye Christensens "Herman" handlar om å miste håret, handlar Merete Morken Andersens "Hav av tid" om sjølvmord. Det burde eg ha visst, men eg grudde meg litt for å gå inn i denne romanen fordi eg jo visste at hovudmotivet var sjølvmord. Så viser det seg raskt at dette er ei bok om kontakt og isolasjon, om ansvar og oppbrot, om å finne saman. Det er så gnistrande godt gjort - ikkje rart at forfattaren fekk kritikarprisen i 2002! Eg har lese Morken Andersens "Skriveboka", og det er ein fryd å sjå korleis den skjønnlitterære forfattaren Morken Andersen praktiserer det som teoretikaren Morken Andersen forklarer om gode skriveteknikkar! For eit poetisk språk!
Sist sett
