Sidan ein god del av handlinga i denne boka gjeng føre seg i Lovra, så er det kanskje ikkje så rart at ein støyter borti gamle kjenningar. Det refererast som snarast til Hertingen, og Wim Runar Leite har ei bittelita rolle i forteljinga. Begge desse var sentrale i Fyr og flamme
Er det nokon av de andre lesarane som har lagt merke til gjenbruk av personar i Fløgstad sin forfattarskap?
Sist sett
