Eit hyggeleg gjensyn med Munk, forteljaren og Waglen, men noko er ganske annleis enn frå Sveve over Vatna. Eg trur det er det at dei har blitt vaksne. Eller kanskje Hovland blei vaksen mellom dei to bøkene. Denne har ikkje same driven eller same kompakte og fortetta språkbruken. Kanskje mine forventningar var litt høge òg.
Sist sett
