Bokelskere.no

Det hadde vore en frostrik vinter og stadig meir snø, nå var det òg vakkert. Det var første gongen han syntes at sundet og strendene sov. Dei sov fagert der dei låg. Synd at verda skal gå under ein gong. Om det er aldri så lenge til.

Herren ga, og Herren tok, han tok heile religiøsiteten min, han skal vera lovprist for det, som sagt.

Ho stirde han i andletet og leita. Ho hadde vel merka eitkvart på han etter påskehelga her heime, for slike småenglar er varare i kjensla enn både barometer og seismograf.

Mennesket kjenner vi alle, men kven kjenner meg?

Helmer heitte han, ein greiskoren bonde ; han helsa høgt og truverdig når han såg ein, tykte liksom at det var bra dei var til båe to.

Han mintes det han sa ein gong, at helvete er fort tilrigga: Steng to snille kjerringar inne i eit rom i paradiset.

Kven var Helmer der han sat? Eg sit berre eg, svara han seg, i Guds hus, ikkje fremst i salen nei, men ikkje bakerst heller.

Ho var for godhjarta, det var det som gjorde henne dum. Ho gav bort katta si ein gong.

Ein har det som ein har det, samme kor ein gjømmer seg.

Sjøen braka, han ofsa seg opp og kom dundrande verre og verre, det var eit manndreparmot i han i natt, og Gud sjøl hadde berga seg tørrskodd herifrå, var utanfor heile spelet han.