Bokelskere.no

Den ein snakka med og var forelska i, blei på en måte ei kjensle av seg sjølv, ved vindauget, med snøen som dalte ned i greinene. Deretter, når ein hadde stått der ved vindauget og hatt denne gode kjensla, kunne ein halde fram med det ein gjorde på, og ein kunne halde på denne kjensla fordi den andre ikkje var der og forstyrra biletet med heilt andre ting enn magisk daling ned i tre.