Bokelskere.no

Reisa til mjuk

Det tok si tid dette
å kvitte seg med rustninga. I den gamle
kledninga vart eg til sist einast
hylla av gneisen i berget,
berre dei gamle fjella
nikka anerkjennande

Heile tida sterkare,
heile tida hardare,
ikkje ei bivring i bringa
var lova som gjalt,
ikkje ei tåre måtte falle

Men etter dei mange mil med mørke,
etter at skredet hadde gått inne i meg,
bøygde eg meg til bakken,
der vaia
mjuke strå, der
kviskra den underfundige mosen
om ein viktig løyndom

og eit skjelvande
lauvblad fall